Ik stapte aan boord voor avontuur. Ik ontdekte hoe het voelt als iemand bepaalt hoeveel ruimte jij mag innemen.

Op mijn negentiende werkte ik een jaar op een luxe cruiseschip, tussen strikte hiërarchie en een liefde die voelde als thuiskomen. Maar terwijl mijn hart eindelijk rust vond, ging mijn lichaam ondertussen zienderogen achteruit

7/25/20263 min read

Bovendeks was alles glas, licht en ruimte

In 1999 werkte ik een jaar op de Grand Princess, een groot luxe cruiseschip dat een aantal maanden Europa rond vaarde en daarna de Bahama's bezocht. De schoonheidssalon lag op het bovenste dek, achter ramen van vloer tot plafond. Als ik 's ochtends binnenliep, viel het licht naar binnen alsof het speciaal voor mij scheen. Buiten gleden de mooiste Europese havens voorbij.

Ik stapte aan boord met een koffer vol dromen en een hart vol nieuwsgierigheid. Ik was negentien en dacht dat ik de wereld zou gaan ontdekken. Wat ik toen nog niet wist, was dat de wereld mij ook een harde les zou leren. Achter de glimmende buitenkant van het luxe cruiseschip, met zijn prachtige dekken en belofte van avontuur, ging een wereld schuil van macht, controle en prestatiedruk. Een wereld met een strakke hiërarchie, torenhoge targets en ongeschreven regels waarin één verkeerde stap of een achteloos uitgesproken opmerking zomaar bij de verkeerde persoon kon belanden. Langzaam ontdekte ik hoe het voelt wanneer anderen bepalen hoeveel ruimte jij mag innemen. Ik leerde dat niet iedere glimlach warmte betekent en dat niet iedereen die naast je staat, ook daadwerkelijk het beste met je voor heeft.

Onder het glimmende oppervlak lag een strenge rangorde

Acht maanden lang was ik de enige Nederlander aan boord, tussen een mengelmoes van nationaliteiten. De eenzaamheid sloop er ongemerkt in. En de hiërarchie was overal zichtbaar, letterlijk in de indeling van het schip. Wij, de beautyspecialisten, hadden meer privileges en woonden net iets luxer dan de Filipijnse schoonmakers onderin het schip, met gangen zonder tapijt, zonder daglicht. Ik mocht achterin weln meekijken bij een theatershow, of 's ochtends aanschuiven bij het passagiersbuffet. Kruimels van een wereld die niet echt van mij was, maar het gaf een gevoel te leven, in plaats van alleen werken.

De ontmoeting die mijn hart een tel liet overslaan

De eerste dag van de cruiseweek, stond ik weer bovenaan de trap, in uniform, op witte hakken die pijn deden, met een stapel salonflyers in mijn hand. Vanuit mijn ooghoek zag ik hem de trap op rennen. Breedgeschouderd, een witte tanktop, zijn haar nog vochtig van het sporten. Hij keek precies mijn kant op.

"Zo... ben jij verdwaald, of ren je hier expres langs de schoonheidssalon?" hoorde ik mezelf zeggen.

Hij moest lachen. Een Amerikaanse Puerto Ricaan, zou later blijken. Binnen een paar seconden was de flyer in mijn hand volledig onbelangrijk geworden.

Een cabine die voelde als thuiskomen

Een paar weken later danste ik met hem in het maanlicht tijdens een Caribbean feest, in een groen jurkje met losse franjes, vlinders in mijn buik.

Vanaf toen sliep ik steeds vaker in zijn officier cabine, ruimer en lichter dan mijn hutje beneden zonder daglicht. Niet omdat de cabine groter was. Maar omdat ik daar eindelijk mijn schouders liet zakken. Voor het eerst in maanden voelde ik me gezien, geliefd en niet meer alleen.

Dat is wat er gebeurt als iemand maandenlang op haar tenen heeft gelopen: iemand die écht luistert, voelt bijna als thuiskomen.

Maar mijn lichaam vertelde een ander verhaal

Ondanks Drew, ondanks de avonden waarop ik eindelijk weer ademhaalde, ging het van binnen steeds slechter met me. De werkdruk op de vloer nam alleen maar toe. Targets, machtsvertoon, collega's die je niet kon vertrouwen. Ik at nauwelijks meer in de crewmess, sliep te weinig, en op een ochtend zag ik in de spiegel van de salon een gezicht dat ik niet meer herkende. Hol. Mager. Moe tot achter mijn ogen. Alsof mijn lichaam de rekening al opmaakte van iets wat mijn hoofd nog niet wilde toegeven.

Het was een vreemde tegenstelling om vast te houden. Bij Drew voelde het alsof ik eindelijk weer mocht ademen. Op de vloer voelde het alsof de lucht steeds verder uit de ruimte werd gezogen. Ik wilde nog maar één ding: van boord af. Weg van de targets, de controle, de blikken die precies leken bij te houden hoeveel je waard was op een dienstrooster.

Herken jij ook die plek waar je jezelf onzichtbaar moest maken? Heb jij ook een gebeurtenis meegemaakt, die de emmer deed overlopen? Ben jij gevlucht, maar merk je dat ook al ben je uit de situatie, je je nog niet innerlijkvrij voelt? Lees dan mijn vervolg blog.

Soms trekt je lichaam namelijk al aan de bel, lang voordat je hoofd het wil toegeven. Een hele dag voor jezelf nemen is dan geen luxe die je jezelf op een goeie dag gunt, het is vaak het enige moment waarop je lichaam eindelijk uit de alarmstand mag komen. Gun jezelf die dag tijdens de One Day Reset Retreat. [Meld je aan voor de One Day Reset Retreat →]

Veel liefde, wijsheid en geluk

Jacqueline Brandes

MunayQi Stress Transformatie l InnerlijkVrij.com